Tim Mitchell to kolejne odkrycie, jakie zrobił Leszek Cichoński. "Profesor" gitary razem z ekspresyjnym wokalistą zaczarowali kino Forum - miejsce gdzie od lat organizowane są główne koncerty festiwalu Jesień z Bluesem.

Leszek Cichoński wciąż promuje swoją płytę "Thanks Jimi". I slusznie. Wielu młodych słuchaczy miało prawo o Hendriksie w ogóle nie słyszeć, a starsi mogą się przekonać, że Cichoński umie wszystko. Jak to profesor.

W secie z AmerykaninemTimem Mitchellem pozwolił sobie na pogranie funku i soulu. Rewelacyjnie brzmiący zespół akompaniujący doskonale wpasował się w estetykę amerykańskiego grania rhythm and bluesowego. A na deser? Skoro Mitchell w swojej biografii chwali się śpiewaniem w koncertowej trupie samego Jamesa Browna z identyczną niemal ekspresją zaśpiewał "I Got You".

Fani podziwiali naturalną muzykalność i wyczucie ruchu scenicznego 53-letniego wokalisty. Popisywał się śpiewem niemal falsetem, by za chwilę udowodnić, że nieobce są mu najniższe rejestry. Wchodził w publiczność, przysiadywał na kolumnach na skraju sceny - po prostu 100% zawodowe show. A Cichoński i jego zespół grał tak, jakby towarzyszył Mitchellowi całe życie. 

Piątkowy koncert otworzyli weterani z Obstawy Prezydenta. Od lat w takiej samej formie. Ważne, że kochają granie i chcą wciągać do zabawy publiczność. Mimo pójścia na pierwszy ogień - rozruszali całą salę. 

Ortodoksyjnych fanów bluesa musiał zadziwić Roman Puchowski. Artysta samodzielny i samowystarczalny. Improwizujący i pełen humoru. Znakomity obserwator. Już ostrzcie uszy na zarejestrowane przez radio bluesonline.pl  nagranie, w którym Roman opowiada iż przyśnił mu się mały czarny diabełek, ale z hotelu zobaczył kopuły cerkwi. I zły uciekł. Taki jest Białystok i taki jest Puchowski.

Na koniec organizatorzy wytoczyli najcięższe i najbardziej hałaśliwe działo. Osły. Rewelacyjny Jan Gałach wspomagany przez dwie perkusje. Ślązacy, którzy wstydzą się mówić gwarą (naprawdę) ale  nie boją się skrzyżować Hendrixa z walczykiem. Dla jednych rewelacja, dla fanów po 50-tce nie zawsze. Kilkunastu rejterowało z sali a Osły pokazywały jak z niemal hard rockową energią można odczytywać stanndardy. Teraz czas na retransmisję i wideo. Bądźcie cierpliwi.